Woda, piasek, bezchmurne niebo, prażące słońce oraz ... mężczyźni i kobiety przebywające w jednym miejscu w mocno niekompletnych strojach. Oto rzeczywistość dzisiejszych plaż i kąpielisk. Dziś mało kto wyobraża sobie lato bez odwiedzin w tego typu miejscach. Jednak przez całe wieki, tego rodzaju lub podobny sposób spędzania wolnego czasu, budził niemałe kontrowersje wśród pasterzy Kościoła katolickiego. Już powstałe w pierwszych wiekach chrześcijaństwa "Konstytucje Apostolskie" (będące zapisem wiary i obyczajów pierwszych chrześcijan) zdecydowanie zabraniały niewiastom wspólnych kąpieli z mężczyznami. Ów zakaz był w późniejszych stuleciach niejednokrotnie, tradycyjnie powtarzany przez kaznodziejów, księży, misjonarzy, etc. Kiedy w pierwszej połowie XX wieku, upowszechnił się zwyczaj wspólnego przebywania mężczyzn i niewiast na plażach i kąpieliskach, wielu hierarchów kościelnych w sposób jasny sprzeciwiało się temu. Czynił tak chociażby Episkopat Austrii i Niemiec, który w swej deklaracji z 1925 roku oświadczał między innymi: "Nigdy nie powinno się zezwalać na wspólne kąpiele obojga płci (...) Na kąpieliskach z plażą (rzeka, jezioro) trzeba nalegać na całkowite rozdzielenie płci". Z kolei, kardynał Pla y Daniel z Hiszpanii, zakazując swym wiernym uczęszczania na mieszane plaże, wyjaśniał: "specjalne zagrożenie dla moralności jest reprezentowane przez wspólne kąpanie się na plażach (...) Wspólne kąpanie się kobiet i mężczyzn, jest prawie zawsze bliską sposobnością do grzechu i zgorszenia". Gdy zaś krótko po II wojnie światowej, na rynek wszedł kąpielowy strój zwany "bikini", otwarty głos w tej sprawie, zabrała nawet sama Stolica Apostolska, piętnując ową nowo kreowaną modę. Generalnie rzecz biorąc należy więc powiedzieć, iż od pierwszych wieków istnienia chrześcijaństwa, aż do połowy XX stulecia, tradycyjnie...]]> Sat, 24 Jul 2010 13:04:26 +0200 http://salwowski.msza.net/pub/dlaczego-nierzad-i-cudzolostwo-powinny-byc-nielegalne.html http://salwowski.msza.net/pub/dlaczego-nierzad-i-cudzolostwo-powinny-byc-nielegalne.html

Całkowicie prywatna sprawa?

Jednym z najczęściej powtarzanych argumentów wysuwanym przeciw zasadności represji prawnych wymierzonych w nierząd i cudzołóstwo jest następujące twierdzenie: "To całkowicie prywatna sprawa, kto z kim współżyje we własnym domu, o dzieje się to bez odwoływania się do przymusu. Jeśli ktoś ponosi szkodę w wyniku takich działań, to tylko osoby angażujące się w nie, a więc należy zastosować tu starą zasadę prawa rzymskiego mówiącą, iż . Państwo nie może ingerować w prywatne życie obywateli". Czy jednak owe przekonanie jest realistyczne w stosunku do wielu przed i pozamałżeńskich działań w dziedzinie seksu? Czy rzeczywiście można powiedzieć, iż dorośli, a współżyjący ze sobą dobrowolnie, ludzie, co najwyżej szkodzą tylko sobie, a nie np. innym osobom? Przypatrzmy się zatem domniemanej prawdziwości tego przekonania na przykładzie dwóch popularnych nieprawości z tej sfery, a więc: nierządu (obcowania płciowego dwóch wolnych osób płci przeciwnej) i cudzołóstwa (zdrady małżeńskiej).

Powierzchownie rzecz biorąc, można by powiedzieć, że co jak co, ale w przypadku nierządu, jeśli ktoś odnosi szkodę, to tylko osoby zaangażowane w ów niemoralny proceder. W swym założeniu nierząd nie musi się bowiem wiązać ze zdradą względem osoby trzeciej (choć w rzeczywistości nieraz się z tym łączy np. wówczas, gdy chłopak w tajemnicy współżyje z dwiema dziewczętami naraz, mówiąc obu, iż są one jego jedynymi partnerkami). Jako taki nierząd, nie musi też zakładać jawnej nieuczciwości względem drugiej osoby (chociaż i w tym wypadku często z czymś takim mamy do czynienia, np. gdy mężczyzna uwodzi kobietę wyznając jej miłość, tymczasem zaś głównym lub zgoła jedynym celem jego działania stanowi ulżenie własnej pożądliwości). Wydaje się więc, iż zakładając, iż żadna ze stron nierządu nie dokonuje...]]> Wed, 16 Jun 2010 14:03:13 +0200 http://salwowski.msza.net/pub/dlaczego-tylko-marek-jurek.html http://salwowski.msza.net/pub/dlaczego-tylko-marek-jurek.html

Lektura tekstów umieszczanych na portalu Konserwatyzm.pl przekonuje, iż Marek Jurek (dalej MJ) jest jednym z najbardziej w tym miejscu nielubianych polityków. Jeśli wierzyć wpisom niektórych redaktorów i sporej części użytkowników tej witryny, MJ to "pobożny socjalista", "judeochrześcijanin" oraz "polityczny nieudacznik". Jedynym autentycznie prawicowym kandydatem ma być zaś Janusz Korwin Mikke (dalej JKM). Definicje prawicowości mogą być różne, nie będę więc ścierał kopii o to, czy bardziej prawicowy jest MJ czy JKM. Ze swej strony pragnę tylko pokazać, iż pośród dosłownie wszystkich kandydatów na prezydenta, to MJ jest najbliższy nauczaniu Kościoła katolickiego, pod tym względem bijąc pozostałych z pretendentów na głowę. Poza tym chcę też wykazać błędność, a czasami wręcz absurdalność popularnych wśród części prawicowców zarzutów, jakie stawiane są MJ.

Dlaczego zatem wszyscy katolicy powinni zagłosować w pierwszej turze na MJ? Oto powody:

1. MJ nigdy nie twierdził, iż tzw. kompromis w sprawie aborcji (który zakłada, iż niektóre z morderstw niewinnych dzieci mają być bezkarne) jest dobry, słuszny lub że należy go bronić nawet wówczas, gdy zaistnieje możliwość poszerzenia prawnej ochrony życia nienarodzonych. Coś takiego utrzymują dwaj główni kandydaci (pp. Kaczyński i Komorowski). Praktyczne wsparcie dla częściowej bezkarności aborcyjnych morderstw zadeklarował w l. 1995 - 2010 niejednokrotnie deklarował też - "jedyny autentycznie prawicowy kandydat" - JKM (twierdząc, iż jako prezydent złożył by veto pod "zaostrzeniem"...]]> Wed, 16 Jun 2010 13:49:18 +0200 http://salwowski.msza.net/pub/jeszcze-o-eddim-i-calowaniu-koranu.html http://salwowski.msza.net/pub/jeszcze-o-eddim-i-calowaniu-koranu.html Mój tekst pt. "O całowaniu Koranu i honorowaniu " wzbudził na Forum Frondy wiele nieporozumień, a nawet sprzeciwu. Niestety, jak się spodziewałem, najbardziej gorliwi fani "Iron Maiden" będący zarazem zażartymi krytykami Jana Pawła II, w żaden sposób nie chcą przyznać, iż "maskotka" ich ulubionej kapeli, niesie za sobą choćby poważne wątpliwości moralne. Ich wizja "Eddiego" to obraz może kiczowatego, ale w sumie sympatycznego symbolu, który nie niesie za sobą absolutnie żadnych negatywnych konotacji duchowych. Co się z tym wiąże, nie jest, według nich, złe przywdziewanie T-shirtów z jego wizerunkami, przystrajanie nim swych domów, czy też stawianie go w roli centralnej postaci na koncertach IM. Niniejszym odniosę się w punktach do linii obrony, jaką prezentują apologeci "Eddiego", jednocześnie deklaruję, iż jest to mój ostatni tekst na ten temat, gdyż uważam, iż wszystko co chciałem powiedzieć w tej sprawie, wyraziłem tak w poprzednich artykułach na temat Iron Maiden i ich symbolu, jak i w tym tekście.

   "Eddie to postać całkowicie neutralna moralnie"

   Jeżeli postać, która - wedle kreacji jej twórców - morduje i straszy ludzi, zmierza do rozpusty, niszczy świat, profanuje cmentarze, para się okultyzmem, wciela się w postać pogańskiego bożka, otacza się diabłami i diabelskimi rekwizytami, jest "sympatyczna" albo "neutralna moralnie", to rodzi się pytanie, co jeszcze złego i bezbożnego, musiałby uczynić "Eddie" by jego obrońcy uznali go za postać złą i odstręczającą? Ile jeszcze nieprawości i obrzydliwości musi uczynić "Eddie", by zostać uznanym nie za "sympatyczną, choć może kiczowatą maskotkę", ale za antybohatera? Nie ma żadnego zła w przywdziewaniu T-shirtów z "Eddim", w dekorowaniu domów jego podobizną, umieszczaniu owej postaci w centrum scen koncertowych (jak notorycznie czynią to muzycy IM), produkcji na masową skalę różnych...]]> Thu, 01 Apr 2010 22:48:28 +0200 http://salwowski.msza.net/pub/o-calowaniu-koranu-i-honorowaniu-eddiego.html http://salwowski.msza.net/pub/o-calowaniu-koranu-i-honorowaniu-eddiego.html Koran zawiera w swej treści błędy, herezje i bluźnierstwa. Dlatego też pocałunek złożony na tej księdze przez papieża Jana Pawła II był czynem złym, albo przynajmniej bardzo wątpliwym. Tak twierdzą tradycjonalistycznie katoliccy krytycy poprzednika Benedykta XVI. Jeśli jednak całowanie Koranu stanowi zło, to jak można ocenić noszenie na swym ciele podobizn demonów? Logika i zdrowy rozsądek podpowiadają jedną odpowiedź: "Jeśli całowanie Koranu jest złe, to noszenie podobizn demonów jest o wiele bardziej niegodziwe, gdyż stanowi uhonorowanie skrajnej postaci zła". To proste rozumowanie wydaje się jednak nie trafiać do niemałej części z tych osób, które gorliwie krytykują Jana Pawła II za całowanie "świętej" księgi islamu. Okazuje się bowiem, iż część pryncypialnych przeciwników "całowania Koranu" wydaje się nie widzieć zła w przywdziewaniu T-shirtów z umieszczonymi nań wizerunkami postaci, które niczym rodzona siostra są podobne do osoby szatana. Ludzie ci, wydają się też nie dostrzegać żadnej nieprawości w przyozdabianiu pokoi plakatami przedstawiającymi ową postać. Mam w tej chwili na myśli "Eddiego", główny symbol i maskotkę legendarnego zespołu "Iron Maiden". Tak się zaś składa, że to wśród oddanych fanów "Iron Maiden" znajdują się też katoliccy tradycjonaliści nie szczędzący słów Janowi Pawłowi II za jego pocałunek złożony na Koranie. Czy przesadą jest twierdzenie, iż "Eddie" stanowi personifikację diabła? Przypatrzmy się zatem bliżej tej postaci i jej związkom z "Iron Maiden"

   Kim jest Eddie?

   Jak już wspomniałem "Eddie" zwany jest przez muzyków IM ich "maskotką". Choć w pierwszych latach istnienia tej grupy, owa "maskotka" była jeszcze słabo widoczna i dyskretna, to jednak po 1980 roku,...]]> Tue, 30 Mar 2010 20:57:17 +0200 http://salwowski.msza.net/pub/jak-wydawnictwo-m-swietuje-rok-proboszcza-z-ars.html http://salwowski.msza.net/pub/jak-wydawnictwo-m-swietuje-rok-proboszcza-z-ars.html

   Ogłoszenie przez papieża Benedykta XVI św. Jana Marii Vianneya patronem wszystkich kapłanów musiało wiązać się ze sporym kłopotem dla bardzo wielu katolików. Faktem jest bowiem, iż postać św. Proboszcza z Ars w niejednym punkcie stoi na antypodach mentalności współczesnych, choćby i mocno pobożnych duchownych i świeckich. Ksiądz Vianney piętnował wszelkie zabawy taneczne i bale, jednak dla przeszło 99 procent dzisiejszych katolików niebezpieczeństwo z nimi związane, co najwyżej dotyczy ich wąskiego marginesu. Patron kapłanów polecał swym wiernym usuwać z domów portrety dam z większym dekoltem, a obecnie niewiasty odsłaniające jeszcze więcej niż owe damy ze starych obrazów, nie mają większych problemów by być wyspowiadane i dopuszczone do Komunii świętej. Proboszcz z Ars twierdził, iż łatwość udzielania rozgrzeszenia nałogowym grzesznikom nie jest dla nich dobrodziejstwem, ale okrucieństwem, gdyż tak naprawdę zachęca ich do trwania w złu, jednakże normalną praktykę rzesz spowiedników stanowi dziś dawanie absolucji nawet tym co do których istnieje wręcz pewność, że niedługo po spowiedzi wrócą do swych nieprawości.

   Proboszcz z Ars – czy na pewno chciany Święty?

   Nie łudźmy się zatem. Mimo kapłańskiego roku pod patronatem św. Jana Vianneya, ksiądz ten nie byłby mile widziany na wielu plebaniach i w wielu katolickich domach. Słodkawo-cukierkowy nastrój towarzyszący współczesnemu wspominaniu jego osoby prysłby jak bańka mydlana, gdyby ksiądz ten stanął znów przed nami i zaczął powtarzać swe niepopularne nauki. Skoro, postawa i nauczanie św. Proboszcza z Ars są zbyt twarde i niemiłe dla uszu współczesnych katolików, może rodzić się pokusa, by w jakiś sposób je "osłodzić" i "umilić". Jak to uczynić? Najlepszym ku temu sposobem jest przemilczenie lub zniekształcenie co bardziej...]]> Tue, 30 Mar 2010 19:36:31 +0200 http://fryderyk.msza.net/pub/aresztowac-obraz-wladze-prl-wobec-peregrynacji-cudownego-obraz.html http://fryderyk.msza.net/pub/aresztowac-obraz-wladze-prl-wobec-peregrynacji-cudownego-obraz.html ...]]> Mon, 29 Mar 2010 17:46:50 +0200 http://salwowski.msza.net/pub/brawarystyczne-zawsze-wierni.html http://salwowski.msza.net/pub/brawarystyczne-zawsze-wierni.html Swego czasu byłem stałym czytelnikiem "Zawsze Wierni" - pisma wydawanego przez Bractwo św. Piusa X w Polsce. W domu posiadam pięćdziesiąt trzy numery owego magazynu z lat 1996 - 2009. Niedawno postanowiłem przejrzeć swe prywatne archiwum "Zawsze Wierni" pod kątem promowanych tam zasad moralności chrześcijańskiej. Interesowała mnie zwłaszcza odpowiedź na pytanie, jak redaktorzy tego pisma odnoszą się do różnych kwestii obyczajowych, które także w środowiskach tradycjonalistycznych i konserwatywnych wzbudzają niemało kontrowersji? A więc, jaki winien być stosunek rzymskich katolików do etyki sytuacyjnej (czyli np. poglądu, wedle, którego można czynić mniejsze zło, po to, by osiągnąć większe dobro lub ustrzec się większego zła)? Czy zasady skromności w ubiorze i zachowaniu są niemal całkowicie zdeterminowane przez panującą w danym miejscu kulturę lub klimat i w związku z tym nie należy próbować ustalać zasad, które sztywno miałyby obowiązywać (np. poza bardzo ogólnymi wskazówkami, nie mówić, jaką długość winny być kobiece sukienki, etc.)? Czy mieszane płciowo plaże są dziś czymś całkowicie normalnym dla katolików? Czy katolicy mogą słuchać rocka, heavy-metalu i kapel w rodzaju AC/DC? Czy damsko-męskie tańce są rozrywką, której niebezpieczeństwo, w najgorszym wypadku jest nikłe, a więc są one czymś zupełnie normalnym? Jak zatem redakcja "Zawsze Wierni" odpowiada na wyżej postawione pytania? Poniżej przedstawiam odpowiedź w postaci wypisu różnych fragmentów z tekstów publikowanych na łamach tego pisma. "(...) człowiek powinien raczej wybierać śmierć niż obrazę Boga poprzez choćby jeden popełniony świadomie grzech. (...) Można tolerować mniejsze zło, ale nigdy nie można go pozytywnie czynić. Oto nauka Kościoła! (...) Nie można dokonać choćby i najmniejszego grzechu w celu zbawienia nawet całego świata"...]]> Sun, 10 Jan 2010 22:52:58 +0200 http://salwowski.msza.net/pub/ojcowie-doktorzy-i-swieci-o-mieszanych-tancach.html http://salwowski.msza.net/pub/ojcowie-doktorzy-i-swieci-o-mieszanych-tancach.html Choć lektura tych wypowiedzi może miejscami sprawiać mniejsze bądź większe trudności, ufam, iż spokojne ich przeczytanie i rozważenie, ułatwi czytelnikom, wyrobienie sobie właściwego poglądu odnośnie problemu tak bardzo rozpowszechnionej dziś mody na tańce. Sądzę również, że, dla każdego trzeźwo i zdroworozsądkowo myślącego człowieka, nie będzie problemem zastosowanie dawniejszego nauczania katolickiego na temat tańców do oceny dzisiejszych zabaw tanecznych - zwłaszcza, gdy zważy się na fakt, iż tańce rozpowszechnione na początku 21 wieku, są w swej ogromnej większości, o wiele bardziej nies kromne oraz wyuzdane, aniżeli pląsy, które były piętnowane przez autorytety kościelne np. w XVI, XVII, czy choćby jeszcze na przełomie XIX i XX stulecia. Niech w lekturze i ocenie poniższego materiału, zdatna będzie też świadomość, iż zebrane w nim cytaty są autorstwa ludzi, mających ogromne, o wiele większe od naszego, doświadczenie Bożego prowadzenia, ludzkiej słabości i grzeszności oraz walki duchowej. W przygniatającej większości, autorzy cytowanych poniżej wypowiedzi, to osoby, które przez dziesiątki lat zajmowały się duszpasterstwem ludzi różnych stanów społecznych, słuchały w konfesjonałach wyznać dziesiątków, jeśli nie setek tysięcy ludzi, spędzały wiele czasu na modlitwie, a czasami też wypędzały złe duchy z opętanych. Uwzględnienie tego wszystkiego oraz...]]> Sun, 25 Oct 2009 15:51:03 +0200 http://salwowski.msza.net/pub/proboszcz-z-ars-niechciany-swiety.html http://salwowski.msza.net/pub/proboszcz-z-ars-niechciany-swiety.html

   Papież Benedykt XVI ogłosił niedawno św. Jana Vianneya patronem wszystkich kapłanów. To nie pierwsze tego rodzaju wyróżnienie, jakie spotkało św. Proboszcza z Ars ze strony ziemskich wikariuszy Chrystusa. Już Pius XI nadał Vianneyowi tytuł "patrona wszystkich proboszczów", bł. Jan XXIII napisał specjalną, bo poświęconą jego osobie encyklikę, zaś Jan Paweł II uczynił to samo, tyle, że w formie publicznego listu skierowanego do wszystkich kapłanów na Wielki Czwartek. Św. Jan Vianney wydaje się być znanym współczesnym katolikom. Z pewnością słyszał o nim każdy (poza naprawdę absolutnymi wyjątkami) ksiądz. Trudno też przypuszczać, by św. Proboszcz z Ars nie był znany większości pobożnych, acz świeckich katolików. Kapłański rok jubileuszowy, w którym obecny papież, ponownie postawił przed oczy duchownych i świeckich postać św. Jana Marii Vianneya jest zatem kolejną okazją, by poznać duchowe dziedzictwo tego wielkiego męża bożego. Pobieżnie patrząc, można by stwierdzić, iż wszystko jest na dobrej drodze, by życie oraz nauczanie św. Proboszcza z Ars było w świecie katolickim bardziej znane i cenione. Wznawiane są bowiem książki poświęcone temu Świętemu, w prasie katolickiej publikowane są publikowane teksty na jego temat, a i w coniedzielnych kazaniach tu i tam można usłyszeć o Proboszczu z Ars. Można by więc pomyśleć, iż gdyby dziś św. Jan Vianney wrócił na ziemię, to nie miałby on już takich kłopotów ze współbraćmi w kapłaństwie i wiernymi świeckimi, jak w czasie, gdy Bóg powierzył mu misję prowadzenia dusz. Krótko mówiąc: księża nie nazywaliby go teraz "kryptojansenistą" lub "zelotą", ale poczytywaliby sobie za zaszczyt móc gościć go w swych kościołach; świeccy zaś zamiast opuszczać jego kazania, wypełniali by po brzegi kościelne nawy, by móc posłuchać co do powiedzenia ma boży prorok. Choć powyższa wizja jest wspaniała i ujmująca, to nie wydaje się być realna. Co więcej, jest niemal pewne, że św. Proboszcz z Ars byłby dziś traktowany przez katolików...]]> Sat, 17 Oct 2009 09:51:32 +0200