UROCZYSTA WIECZORNA MSZA WIECZERZY PAŃSKIEJ.

Wielki Czwartek jest przede wszystkim rocznicą ustanowienia sakramentów Ołtarza i Kapłaństwa. Na pamiątkę Ostatniej Wieczerzy odprawia się uroczystą wieczorną Mszę Św., w czasie której kapłani i wierni przyjmują Komunię św. z rąk biskupa lub kapłana odnawiającego przy ołtarzu ofiarę Nowego Zakonu. Eucharystia ustanowiona w czasie Ostatniej Wieczerzy jest owocem i uobecnieniem ofiary krzyżowej. Stąd słusznie chlubimy się krzyżem w Antyfonie na wejście i w Graduale wieczornej Mszy. W Lekcji poucza nas św. Paweł, że sprawowanie Eucharystii jest opowiadaniem śmierci Pańskiej. Chleb i wino, które Pan Jezus wybrał na postacie Najświętszego Sakramentu, symbolizują zjednoczenie. Wiele ziaren łączy się w jednym chlebie, sok wielu winogron tworzy wino. W czasie Ostatniej Wieczerzy Pan Jezus podkreślił ważność przykazania miłości bliźniego, a w modlitwie arcykapłańskiej modlił się o wzajemną miłość między członkami Kościoła. W czasie Mszy św. celebrans konsekruje oprócz hostii mszalnej komunikanty przeznaczone do Komunii duchowieństwa i wiernych, a w Polsce także hostię przeznaczoną do wystawienia w Bożym Grobie. Jest życzeniem Kościoła, aby wierni licznie przystępowali w dniu dzisiejszym do Komunii świętej i oddawali się uczynkom miłości chrześcijańskiej.

Celebrans w otoczeniu asysty i duchowieństwa udaje się procesjonalnie do ołtarza. W tym czasie chór śpiewa antyfonę na wejście.

Antyfona na wejście Gal 6, 14; Ps 66, 2	
Nos autem gloriari oportet in cruce Domini nostri Iesu Christi: in quo est salus, vita, et resurreetio nostra: per quem salvati et liberati sumus. Ps. Deus misereatur nostri, et benedicat nobis: illuminet vultum suum super nos, et misereatur nostri. — Nos autem.	A myśmy się chlubić powinni Krzyżem Pana naszego Jezusa Chrystusa; w Nim jest zbawienie, życie i zmartwychwstanie nasze : przez Niego jesteśmy zbawieni i oswobodzeni. Ps. Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi: niech nam ukaże pogodne oblicze i zmiłuje się nad nami. — A myśmy.	
Doszedłszy do ołtarza celebrans odmawia modlitwy u stopni i okadza ołtarz. Następnie odmawia Antyfonę na wejście i „Kyrie, eleison”, po czym intonuje Gloria. W czasie śpiewania tego hymnu grają organy i biją dzwony, które potem milkną aż do Gloria Mszy Zmartwychwstania.

Kolekta	
Deus, a quo et Iudas reatus sui poenam, et confessionis. suae latro praemium ; sumpsit, concede nobis tuae propitiationis effectum: ut, sicut in passione sua Iesus Christus, Dominus noster, diversa utrisque intulit stipendia meritoTum; ita nobis, ablato vetustatis errore, resurrectionis suae gratiam largiatur: Qui tecum.		Boże, od Ciebie Judasz otrzymał karę za swoją zbrodnię, a łotr nagrodę za wyznanie winy; daj nam doznać skutków miłosierdzia Twego, a jak w czasie swojej męki Pan nasz Jezus Chrystus obydwom oddał różną zapłatę według ich uczynków, tak niech zgładzi w nas zastarzały błąd i udzieli nam łaski zmartwychwstania: Który z Tobą.	
Lekcja 1 Kor 11, 20-32	
Graduał Flp 2, 8-9	
Christus factus est pro nobis obediens usque ad mortem, mortem autem Crucis. Propter quod et Deus exaltavit illum: et dedit illi noinen, quod est super omne nomen.	Chrystus stał się dla nas posłuszny aż do śmierci, a była to śmierć krzyżowa. Dlatego i Bóg wywyższył Go i nadał Mu imię, przewyższające wszelkie imię.	
Ewangelia J 13, 1-15	
Mandatum, czyli umywanie nóg

Po kazaniu odbywa się obrzęd umywania nóg. Celebrans zdejmuje ornat, przepasuje się ręcznikiem i umywa nogi dwunastu mężczyznom duchownym lub świeckim, którzy siedzą na przygotowanych miejscach w prezbiterium lub w nawie kościoła. Celebrans przed każdym z nich przyklęka, umywa i ociera prawą stopę.
W ten obrazowy sposób Kościół poucza swe dzieci o konieczności wiernego wypełnienia przykazania miłości bliźniego, które Pan Jezus w czasie Ostatniej Wieczerzy nazwał «swoim przykazaniem» i uczynił je znakiem rozpoznawczym swoich uczniów. Oddając za nas własne życie na krzyżu Chrystus wskazał, że musimy być gotowi na poświęcenie dla braci.

W czasie tego obrzędu śpiewa się następujące antyfony:	
I Antyfona J 13, 34; Ps 118, 1	
«Mandatum novum do vobis: * ut diligatis invicem, sicut dilexi vos», dicit Dominus. Ps. Beati immaculati in via: qui ambulant in lege Domini. — Mandatum novum.	«Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, jakom ja was umiłował» — mówi Pan. Ps. Błogosławieni, których droga jest niepokalana: którzy postępują zgodnie z prawem Pańskim. — Przykazanie nowe.	
II Antyfona J 13, 4.5.15; Ps 47, 2	
Postquam surrexit Dominus * a cena, misit aquam in pelvim, et coepit lavare pedes discipulorum: hoc exemplum reliquit eis. Ps. Magnus Dominus, et laudabilis nimis: in civitate Dei nostri, in monte sancto eius. — Postquam.	Gdy Pan wstał od wieczerzy, nalał wody w miednicę i począł umywać nogi swoich uczniów. Ten przykład im zostawił. Ps. Wielki jest Pan i godny wszelkiej chwały w mieście Boga naszego, na świętej Jego górze. — Gdy Pan wstał.	
III Antyfona J 13, 12.13.15; Ps 84, 2	
Dominus Iesus, * postquam cenavit cum discipulis suis, lavit pedes eorum, et ait illis: «Scitis quid fecerim vobis ego Dominus et Magister? Exemplum dedi vobis, ut et vos ita faciatis». Ps. Benedixisti, Domine, terram tuam: avertisti captivitatem Iacob. — Dominus Iesus.	Pan Jezus, gdy skończył wieczerzę z uczniami swoimi, umył nogi ich i rzekł: «Czy wiecie, com wam uczynił, ja, Pan i Mistrz? Przykład dałem wam, abyście i wy tak czynili». Ps. Łaskawym okazałeś się, Panie, dla Twej ziemi; na dobre odmieniłeś los Jakuba. — Pan Jezus.	
IV Antyfona J 13, 6-8	
«Domine, * tu mihi lavas pedes?» Respondit Iesus, et dixit ei: «Si non lavero tibi pedes, non habebis partem mecum». Venit ergo ad Simonem Petrum, et dixit ei Petrus: «Domine, tu mihi lavas pedes?» Resplndit Iesus, et dixit ei: «Si non lavero tibi pedes, nos habebis
partem mecum». «Quod ego facio, tu nescis modo: scies autem postea». — «Domine, tu mihi lavas pedes?» Respondit Iesus, et dixit ei: «Si non lavero tibi pedes, non habebis partem mecum».	«Panie, Ty mnie nogi umywasz?» Odpowiedział mu Jezus: «Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał uczestnictwa ze mną». Zbliża się tedy do Szymona Piotra i rzecze Mu Piotr: «Panie, Ty mnie nogi umywasz?» Odpowiedział mu Jezus: «Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał uczestnictwa ze mną». «Co ja czynię, ty jeszcze nie rozumiesz, ale zrozumiesz potem». «Panie, Ty mnie nogi umywasz?» Odpowiedział mu Jezus: «Jeśli ci nie umyję, nie będziesz miał uczestnictwa ze mną».	
V Antyfona J 13, 14; Ps 48, 2	
«Si ego, Dominus * et Magister vester, lavi vobis pedes: quanto magis vos debetis alter alterius lavare pedes?» Ps. Audite haec, omnes gentes: auribus percipite qui habitatis orbem. — «Si ego, Dominus».	«Jeśli ja, Pan i Mistrz wasz, umyłem nogi wasze, o ileż bardziej wy powinniście jeden drugiemu nogi umywać?» Ps. Słuchajcie tego, wszystkie narody, nakłońcie uszy, wszyscy mieszkańcy ziemi. — «Jeśli ja, Pan».	
VI Antyfona J 13, 35	
«In hoc cognoscent omnes, * quia discipuli mei estis, si dilectionem habueritis ad invicem». Dixit Iesus discipulis suis. — «In hoc cognoscent omnes».	«Po tym poznają wszyscy, żeście uczniami moimi, jeśli miłość mieć będziecie jeden ku drugiemu». Rzekł Jezus uczniom swoim. — «Po tym poznają wszyscy».	
VII Antyfona 1 Kor 13, 13	
Maneant in vobis * fides, spes, caritas, tria haec: maior autem horum est caritas. Nunc autem manent fides, spes, caritas, tria haec: maior horum est caritas. — Maneant in vobis.	Niechaj trwają w was wiara, nadzieja i miłość: to troje, a z tych największa jest miłość. Teraz tedy trwają wiara, nadzieja i miłość: to troje, a z tych największa jest miłość. — Niechaj trwają w was.	
Następującą VIII Antyfonę z jej wersetami zawsze należy wykonać. Jeżeli brakuje czasu, można opuścić poprzednie.

VIII Antyfona	
Ubi caritas, et amor, Deus ibi est. Congregavit nos in unum Christi amor. Exsultemus, et in ipso iucundemur. Timeamus, et amemus Deum vivum. Et ex corde diligamus nos sincero.
Ubi caritas, et amor, Deus ibi est. Simul ergo cum in unum congregamur: Ne nos mente dividamur, caveamus. Cessent iurgia maligna, cessent lites. Et in medio nostri sit Christus Deus.
Ubi caritas, et amor, Deus ibi est. Simul quoque cum beatis videamus. Glorianter vultum tuum, Christe Deus: Gaudium, quod est immensum atque probum. Saecula per infinata saeculorum. Amen.	Tam gdzie miłość, ukochanie, tam jest także Bóg. W jedno nas tu zgromadziła Chrystusowa miłość. W Nim się tedy cieszmy wszyscy i weselmy. Boga bójmy się żywego i kochajmy. I miłujmy się nawzajem sercem szczerym.
Tam, gdzie miłość, ukochanie, tam jest także Bóg. Gdy się przeto gromadzimy wszyscy razem. By się duchem nie rozdzielać, pilnie baczmy. Niech ustaną złe niesnaski, niech ustaną spory. A pośrodku nas niech stanie Chrystus Bóg.
Tam gdzie miłość, ukochanie, tam jest także Bóg. Razem także ze świętymi daj nam widzieć. Pośród chwały Twe oblicze, Chryste Boże. Radość, która nie zna miary i szlachetna jest. Poprzez wszystkie nieskończone wieki wieków. Amen.	
Skończywszy umywanie nóg celebrans wkłada ornat, staje przed środkiem ołtarza i śpiewa następujące modlitwy:	
Pater noster. 
V. Et ne nos inducas in tentationem.
R. Sed libera nos a malo.
V. Tu mandasti mandata tua, Domine. 
R. Custodiri nimis.
V. Tu lavasti pedes discipulorum tuorum.
R. Opera manuum tuarum ne despicias.
V. Domine, exaudi orationem meam.
R. Et clamor meus ad te veniat.
V. Dominus vobiscum. 
R. Et cum spiritu tuo.	Ojcze nasz (po cichu). 
K. I nie wódź nas na pokuszenie.
W. Ale nas zbaw ode złego.
K. Tyś rozkazał, Panie, przykazania Twoje
W. Zachowywać pilnie.
K. Tyś umył nogi uczniom Twoim.
W. Nie wzgardząj dziełem rąk Swoich.
K. Panie, wysłuchaj modlitwę moją.
W. A wołanie moje niech do Ciebie przyjdzie. 
K. Pan z wami. 
W. I z duchem twoim.	
Modlitwa	
Adesto, Domine, quaesumus, officio servitutis ostrae: et quia tu discipulis tuis pedes lavare dignatus es, ne despicias opera manuum tuarum, quae nobis retinenda mandasti: ut, sicut hic nobis, et a nobis exteriora abluintur inquinamenta; sic a te omnium nostrum interiora laventur peccata. Quod ipse praestare digmeris, qui vivis et regnas Deus: per omnia saecula saeculorum.	Wspomóż, prosimy Cię, Panie, naszą posługę i ponieważ sam raczyłeś umyć nogi uczniom swoim, nie gardź czynnością Twoich rąk, którą poleciłeś nam naśladować; gdy sami obmywamy zewnętrzny brud, zmyj, Panie, w duszach naszych grzechowe zmazy. Racz tego dokonać Ty, który żyjesz i królujesz, Bóg przez wszystkie wieki wieków.	
Wszyscy odpowiadają: Amen.
Dwunastu mężczyzn udaje się na przygotowane miejsca.

Antyfona na Ofiarowanie Ps 117, 16-17	
Dextera Domini fecit virtutem, dextera Domini exaltavit me: non moriar, sed vivam, et narrabo opera Domini.	Prawica Pańska moc okazała, prawica Pańska mnie dźwignęła; nie umrę, lecz będę żył i głosił dzieła Pana.	
Sekreta	
Ipse tibi, quaesumus, Domine, sancte Pater, omnipotens aeterne Deus, sacrificium nostrum reddat acceptum, qui discipulis suis in sui commemorationem hoc fieri hodierna traditione monstravit, Iesus Christus, Filius tuus, Dominus noster: Qui tecum.	Prosimy Cię, Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże, niech ofiarę naszą uczyni Ci przyjemną Ten, który; w dniu dzisiejszym ją ustanowił i nakazał swoim uczniom sprawować na swoją pamiątkę: Jezus Chrystus, Syn Twój, nasz Pan: Który z Tobą żyje.	
W następujących modlitwach Kanonu są dzisiaj zmiany:	
Communicantes, et diem sacratissimum celebrantes, quo Dominus noster Iesus Christus pro nobis est traditus: sed et memoriam venerantes, in primis gloriosae semper Virginis Mariae, Genetricis eiusdem Dei et Domini nostri Iesu Christi: * sed et beati Ioseph, eiusdem Virginis Sponsi, et beatorum Apostolorum ac Martyrum tuorum, Petri et Pauli, Andreae, Iacobi, Ioannis, Thomae, Iacobi, Philippi, Bartholomaei, Matthaei, Simonis et Thaddaei: Lini, Cleti, Clementis, Xysti, Cornelii, Cypriani, Laurentii, Chrysogoni, Ioannis et Pauli, Cosmae et Damiani: et omnium Sanctorum tuorum; quorum meritis precibusque concedas, ut in omnibus protectionis tuae muniamur auxilio. Per eundem Christum Dominum nostrum. Amen.

Hanc igitur oblationem servitutis nostrae, sed et cunctae familiae tuae, quam tibi offerimus ob diem, in qua Dominus noster Iesus Christus tradidit discipulis suis Corporis et Sanguinis sui mysteria celebranda: quaesumus, Domine, ut placatus accipias: diesque nostros in tua pace disponas, atque ab aeterna damnatione nos eripi, et in electorum tuorum iubeas grege numerari. Per eundem Christum Dominum nostrum. Amen.

Quam oblationem tu, Deus, in omnibus, quaesumus, bene+dictam, adscrip+tam, ra+tam, rationabilem, acceptabilemque facere digneris: ut nobis Cor+pus, et San+guis fiat dilectissimi Filii tui Domini nostri Iesu Christi.
Qui pridie, quam pro nostra omniumque salute pateretur, hoc est, hodie, accepit panem in sanctas ac venerabiles manus suas, et elevatis oculis in caelum ad te Deum, Patrem suum omnipotentem, tibi gratias agens, bene+dixit, fregit, deditque discipulis suis, dicens: Accipite, et manducate ex hoc omnes.
HOC EST ENIM 
CORPUS MEUM	Zjednoczeni w świętym obcowaniu obchodzimy uroczyście prześwięty dzień, w którym Pan nasz Jezus Chrystus został za nas wydany, i ze czcią wspominamy najpierw chwalebną zawsze Dziewicę Maryję, Matkę Boga i Pana naszego Jezusa Chrystusa, a także świętego Józefa, Oblubieńca Najświętszej Dziewicy, oraz świętych Apostołów i Męczenników Twoich: Piotra i Pawła, Andrzeja, Jakuba, Jana, Tomasza, Jakuba, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Szymona, Tadeusza, Linusa, Kleta, Klemensa, Sykstusa, Korneliusza, Cypriana, Wawrzyńca, Chryzogona, Jana i Pawła, Kosmę i Damiana, i wszystkich Świętych Twoich; dla ich zasług i modlitw racz nas we wszystkim otaczać Swą przemożną opieką. Przez tegoż Chrystusa Pana naszego. Amen.

Prosimy Cię przeto, Panie, abyś łaskawie przyjął tę ofiarę od nas, sług Twoich, jak również od całego ludu Twego. Składamy Ci ją na pamiątkę dnia, w którym Pan nasz Jezus Chrystus powierzył swoim uczniom sprawowanie misteriów Ciała i Krwi swojej. Racz dni nasze pokojem swym napełnić, od potępienia wiecznego nas uchronić i do grona wybranych Swoich zaliczyć. Przez tegoż Chrystusa Pana naszego. Amen.

Racz te dary ofiarne, prosimy Cię, Boże, w całej pełni pobłogosławić, przyjąć, zatwierdzić, uduchowić i miłymi sobie uczynić, aby się nam stały Ciałem i Krwią najmilszego Syna Twego, Pana naszego Jezusa Chrystusa.
On to w przeddzień męki, to jest dzisiaj, wziął chleb w swoje święte i czcigodne ręce, a podniósłszy oczy w niebo ku Tobie Bogu, Ojcu swemu wszechmogącemu dzięki Ci składając pobłogosławił, połamał i rozdał uczniom swoim mówiąc: Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy.
TO JEST BOWIEM 
CIAŁO MOJE	
Po złamaniu postaci chleba śpiewa się trzykrotnie:	
Agnus Dei, qui tollis peccata mundi: miserere nobis.	Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.	
Opuszcza się modlitwę: «Panie Jezu Chryste, któryś rzekł» i pocałunek pokoju. 

Antyfona na Komunię J 13, 12.13.15	
Dominus Iesus, postquam cenavit cum discipulis suis, lavit pedes eorum, et ait illis: «Scitis quid fecerim vobis ego, Dominus et Magister? Exemplum dedi vobis, ut et vos ita faciatis».	Pan Jezus, gdy skończył wieczerzę z uczniami swoimi, umył nogi ich i rzekł: «Czy wiecie, com wam uczynił, ja, Pan i Mistrz? Przykład dałem wam, abyście i wy tak czynili».	
Po Komunii	
Refecti vitalibus alimentis, quaesumus, Domine Deus noster: ut, quod tempore nostrae mortalitatis exsequimur, immortalitatis tuae munere consequamur. Per Dominum.	Posileni życiodajnym pokarmem prosimy Cię, Panie Boże nasz, aby najświętsza tajemnica, którą sprawujemy w doczesności, dała nam udział w nieśmiertelnym Twym życiu. Przez Pana.	
Msza św. skończyła się. Kościół nie wzywa nas jednak do rozejścia się, lecz do pozostania na modlitwie:	
V. Benedicamus Domino.
R. Deo gratias.	K. Błogosławmy Panu. 
W. Bogu dzięki.	
Opuszcza się błogosławieństwo i ostatnią Ewangelię.

UROCZYSTE PRZENIESIENIE I ZŁOŻENIE NAJŚW. SAKRAMENTU.

Po skończeniu Mszy św. kapłan zmienia ornat na kapę i okadziwszy Najświętszy Sakrament przenosi Go w uroczystej procesji do przygotowanej specjalnie kaplicy. W czasie procesji śpiewa się hymn.

Hymn	
Pange, lingua, gloriosi 
Corporis mysterium, 
Sanguinisque pretiosi, 
Quem in mundi pretium, 
Fructus ventris generosi 
Rex effudit gentium.

Nobis datus, nobis natus 
Ex intacta Virgine, 
Et in mundo conversatus, 
Sparso verbi semine, 
Sui moras incolatus 
Miro clausit ordine.

In supremae nocte cenae 
Recumbens cum fratribus, 
Observata lege plene 
Cibis in legalibus,
Cibum turbae duodenae, 
Se dat suis manibus.

Verbum caro, panem verum,
Verbo carnem efficit; 
Fitque sanguis Christi merum: 
Et si sensus deficit,
Ad firmandum cor sincerum:
Sola fides sufficit. 

Tantum ergo Sacramentum
Veneremur cernui: 
Et antiquum documentum 
Novo cedat ritui: 
Praestet fides supplementum, 
Sensuum defectui.
Genitori, Genitoque
Laus et iubilatio,
Salus, honor, virtus quoque
Sit et benedictio: 
Procedenti ab utroque 
Compar sit laudatio. Amen.	Sław, języku, tajemnicę 
Ciała i najdroższej Krwi, 
Którą, jako łask krynicę, 
Wylał w czasie ziemskich dni 
Ten, co Matkę miał Dziewicę, 
Król narodów, godzien czci.

Z Panny czystej narodzony, 
Posłan zbawić ludzki ród, 
Gdy po świecie, na wsze strony, 
Ziarno słowa rzucił w lud, 
Wtedy cudem niezgłębionym 
Zamknął swej pielgrzymki trud.

W noc ostatnią przy wieczerzy 
Z tymi, których braćmi zwał, 
Pełniąc wszystko, jak należy, 
Czego przepis prawny chciał, 
Sam dwunastu się powierzył 
I za pokarm z rąk swych dał.

Słowem więc, wcielone Słowo, 
Chleb zamienia w Ciało swe, 
Wino Krwią jest Chrystusową, 
Darmo wzrok to widzieć chce.
Tylko wiara Bożą mową, 
Pewność o tym w serca śle.

Przed tak wielkim Sakramentem 
Upadajmy wszyscy wraz, 
Niech przed Nowym Testamentem
Starych praw ustąpi czas. 
Co dla zmysłów niepojęte, 
Niech dopełni wiara w nas.
Bogu Ojcu i Synowi
Hołd po wszystkie nieśmy dni,
Niech podaje wiek wiekowi ,
Hymn triumfu, dzięki, czci,
A równemu im Duchowi 
Niechaj wieczna chwała brzmi. Amen.	
W kaplicy odbywa się powtórnie okadzenie Najśw. Sakramentu, po czym umieszcza się Go w tabernakulum i rozpoczyna się adoracja, która powinna trwać przynajmniej do północy. Wierni nawiedzający Najśw. Sakrament w kaplicy uroczystego przechowania mogą uzyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami.

OBNAŻENIE OŁTARZY.

W pierwszych wiekach Kościoła zawsze po skończeniu Mszy św. zdejmowano z ołtarza obrusy. Dzisiaj jednak czynność ta ma znaczenie symboliczne. Ołtarz, jak wiadomo, przedstawia samego Chrystusa Pana. Uroczyste obnażenie ołtarzy przypomina, że w czasie męki odarto Zbawiciela z szat usiłując zbezcześcić Jego ludzką godność. W czasie obnażania ołtarzy recytuje się psalm 21, który Pan Jezus odmawiał na krzyżu, stwierdzając w ten sposób, że jest on proroczą wizją Jego męki.

Celebrans ubrany w albę i fioletową stulę rozpoczyna przed głównym ołtarzem Antyfonę:

Antyfona Ps 21,19	
Dividunt sibi indumenta mea, et de veste mea mittunt sortem.	Dzielą między siebie moje szaty i o suknię moją los rzucają.	
Ps 21 Męka Mesjasza i Jej owoce
Cierpienia duszy	
Deus meus, Deus meus, quare me dereliquisti? * Longe abes a precibus, a verbis clamoris mei.
Deus meus, clamo per diem, et non exaudis, * et nocte, et non attendis ad me.
Tu autem in sanctuario habitas, * laus Israel.
In te speraverunt patres nostri, * speraverunt et liberasti eos;
Ad te clamaverunt et salvi facti sunt, * in te speraverunt et non sunt confusi.
Ego autem sum vermis et non homo, * opprobium hominum et despectio plebis.
Omnes videntes me derident me, * diducunt labia, agitant caput:
«Confidit in Domino: liberet eum, * eripiat eum, si diligit eum».
Tu utique duxisti me inde ab utero; * securum me fecisti ad ubera matris meae.
Tibi traditus sum inde ab ortu, * ab utero ma-tris meae Deus meus es tu.
Ne longe steteris a me, quoniam tribulor; * prope esto: quia non est adiutor.	Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? * Daleki jesteś od próśb, od słów mojego wołania.
Boże mój, wołam przez dzień, a nie słuchasz, * wołam i nocą, a nie zważasz na mnie.
A przecież Ty mieszkasz w świątyni, * Chwało Izraela!
Tobie zaufali ojcowie nasi, * zaufali, a Tyś ich uwolnił;
Do Ciebie wołali i zostali zbawieni, * Tobie ufali i nie doznali wstydu.
Ja zaś jestem robak a nie człowiek, * pośmiewisko ludzi i wzgarda pospólstwa.
Szydzą ze mnie wszyscy, którzy na mnie patrzą, * wargi rozwierają, potrząsają głową:
«Zaufał Panu: niechże Go wyzwoli, * niechże Go wyrwie, jeśli Go miłuje».
Tyś zaiste prowadził mnie od matczynego łona; * Tyś mnie czynił bezpiecznym u piersi mej matki.
Tobie od urodzenia zostałem oddany, * od łona matki mojej Tyś jest moim Bogiem.
Nie stój z dala ode mnie, bom jest trapiony, * bądź blisko: bo nie ma wspomożyciela.	
Boleść ciała	
Circumstant me iuvenci multi, * tauri Basan cingunt me.
Aperiunt contra me os suum, * sicut leo rapax et rugiens.
Sicut aqua effusus sum, * et disiuncta sunt omnia ossa mea:
Factum est cor meum tamquam cera, * liquescit in visceribus meis.
Aruit tamquam testa guttur meum, et lingua mea adhaeret faucibus meis, * et in pulverem mortis deduxisti me. 
Etenim circumstant me canes multi, * caterva male agentium cingit me.
Foderunt manus meas et pedes meos, * dinumerare possum omnia ossa mea.
Ipsi vero aspiciunt et videntes me laetantur; dividunt sibi indumenta mea, * et de veste mea mittunt sortem.
Tu autem, Domine, ne longe steteris: * auxilium meum, ad iuvandum me festina.
Eripe a gladio animam meam, * et de manu canis vitam meam;
Salva me ex ore leonis * et me miserum a cornibus bubalorum.	Otoczyło mnie mnóstwo cielców, * byki Baszanu mnie osaczają.
Rozwierają przeciwko mnie swoje paszcze, * jak lew drapieżny, ryczący.
Rozlałem się jak woda * i rozłączyły się wszystkie me kości:
Jak wosk się stało me serce * we wnętrzu, moim topnieje.
Gardło me wyschło jak skorupa * język mój przywarł do podniebienia, w proch śmierci
mnie obróciłeś.
Bo sfora psów mnie opadła, * osacza mnie zgraja złoczyńców.
Przebodli ręce i nogi moje, * policzyć mogę wszystkie moje kości.
A oni się wpatrują, sycą się mym widokiem; między siebie dzielą moje szaty * i los rzucają o moją suknię.
Ty zaś, o Panie, nie stój z daleka: * pomocy moja, śpiesz mi na ratunek. Wyrwij spod miecza mą duszę * i życie me z psich pazurów;
Wybaw mnie z lwiej paszczęki * i mnie biednego od rogów bawolich.	
Wdzięczność Izraela	
Enarrabo nomen tuum fratribus meis, * in medio coetu laudabo te.
«Qui timetis Dominum, laudate eum; universum semen Iacob, celebrate eum: * timete eum, omne semen Israel.
Neque enim sprevit nec fastidivit miseriam miseri; neque abscondit faciem suam ab eo * et, dum clamavit ad eum, audivit eum».
A te venit laudatio mea in coetu magiio, * vota mea reddam in conspectu timentium eum.
Edent pauperes et saturabuntur; laudabunt Dominum, qui quaerunt eum: * «vivant corda vestra in saecula».	Imię Twoje opowiem swym braciom * i chwalić Cię będę pośród zgromadzenia.
«Chwalcie Go wy, co się Pana boicie; sławcie Go, całe potomstwo Jakuba: * czcijcie Go, całe potomstwo Izraela.
Bo On nie wzgardził ani nie brzydził się nędzą biedaka; ani nie ukrył przed nim swojego oblicza * i wysłuchał go, kiedy zawołał do Niego»."
Od Ciebie płynie ma pieśń pochwalna w wielkim zgromadzeniu, * śluby me wypełnię wobec bojących się Jego.
Ubodzy będą jedli i nasycą się, chwalić będą Pana, którzy Go szukają: * «serca wasze niech żyją na wieki».	
Nawrócenie pogan	
Recordabuntur et convertentur ad Dominum * universi fines terrae;
Et procumbent in conspectu eius * universae familiae gentium,
Quoniam Domini est regnum, * et ipse dominatur in gentibus.
Eum solum adorabunt omnes qui donniunt in terra, * coram eo curvabuntur omnes, qui descendunt in pulverem.	Przypomną sobie i wrócą do Pana * wszystkie krańce ziemi;
I wszystkie szczepy pogańskie * padną na twarz przed Jego obliczem,
Bo królowanie należy do Pana, * i On panuje nad narodami.
Jego jedynego uwielbią wszyscy, co śpią w ziemi, * przed Nim zegna się wszyscy, którzy w proch zstępują.	
Odkupieni na wieki będą służyć Bogu	
Et anima mea ipsi vivet, * semen meum serviet ei,
Narrabit de Domino generationi venturae, * et annuntiabunt iustitiam eius populo, qui nascetur: «Haec fecit Dominus».	A dusza moja żyć będzie dla Niego, * potomstwo moje Jemu będzie służyć,
Przyszłemu pokoleniu o Panu opowie, * a sprawiedliwość Jego ogłoszą ludowi, co się narodzi: «Pan to uczynił».	
W czasie odmawiania psalmu celebrans i asystujący zdejmują z ołtarza obrusy. Po obnażeniu ołtarzy powtarza się Antyfonę.

Antyfona Ps 21, 19	
Dividunt sibi indumenta mea, et de veste mea mittunt sortem.	Dzielą między siebie moje szaty i o suknię moją los rzucają.	

Msza.net - Msza św. Wszechczasów w internecie